อ่านไปเหอะ อย่าคิดมาก

"วี๊ด--------------------------------------------------------------------------------------!"
เสียงกรี๊ดดังทั่วหล้าที่มาจากท้องนภาอันสีมัวหม่นหลังโกโดม โคมุส ได้ใช้เวทแห่งกาลเวลาดังกระหึ่มขึ้นทุกทิศแผ่จากเดมอส
ไปสุดชายแดนเอเดน ( เฮอะๆ -_- )
เล่นเอาบรรดานักเรียนนามเฟริน เดอเบอโร หรือเรียกอีกอย่างคือ เจ้าหญิงเฟลิโอน่าสะดุ้งตกเก้าอี้ดังผลัก
"จะไปดูไหมกระหม่อม?" คำถามที่โง่แสนโง่ดังมาจากโคมุสน้อย ไม่รู้รึไงว่าคนอย่างเธอไม่มีทางพลาดอะไรได้ง่ายๆ
"ไปอยู่แล้วล่ะน่า " เฟรินพูดขณะคิดในใจ ไปอยู่แล้วล่ะน่า ใช้อะไรคิด ตูดรึง่ายฟร่ะ หลังคิดเธอก็ทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง
เฟี้ยว-------------
"องหญิงรอกระหม่อมด้วย-----------------"
( น่าสงสารโกโดมนะรับ+แบกกรรมตลอดเลย -_-^ )
ณ ที่เกิดเหตุ
"อ้าว------" เฟรินอุทานเสียงหลงเมื่อที่เกิดเหตุที่ตนยืนอยู่นั้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนอกจากรอยพื้นแหว่งกะรอยด่างดำเยี่ยงฝ้าบนพื้น
"แฮ่กๆๆๆๆ---" เสียงหอบฮักๆจากองครักคนสนิท "ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่โกโดมหรือว่าเวทนายจะผิดพลาด" เฟรินพูดแกมยั่วโคมุส
"เป็นไปไม่ได้หรอกกระหม่อม!"โคมุสเถียงเสียงสูง----- "เป็นไปได้สิยะ" เสียงดังมาจากด้านหลังของทั้งสองคนก่อนทั้งเจ้าหญิง
และองครักจาหันไปช้าๆ เผยให้เห็นสาวงามที่มีหน้างอมๆ เอ๊ย หน้างามๆประดับประดาย แต่เต็มไปด้วยรอยย่นเพราะความโกรธ
"ขออภัยพะย่ะค่ะองหญิง"โคมุสทูลอึกอัก "นี่ใครหรอโกโดม?" "เจ้าเฟลิโอน่า เกรเดเวล"เสียงของเธอผู้พูดชื่อกระด้าง "ไม่รู้จักกัน
แบบนี้ได้ไงคะไม่คิดจะนับญาติเหรอคะ?"สตรีพูด แต่ถ้าเป็นญาติก็ต้องแก่สิ "เธอเป็นอะไรกับช้านหรอ? ป้า น้า หรือ ย่า"
กรี๊ด----------- เสียงกรี๊ดดังขึ้นในหัวของเจ้าหญิงอีกองค์ แต่กรี๊ดไม่ได้ค่ะ มารยาทกับศักศรีดิ์ "เอ่อ......เจ้าหญิงเฟลิโอน่ากระหม่อม"
โกโดมทูลเบาๆ"นี่คือพระราชธิดาองที่สามของเจ้านรกพะย่ะค่ะ""ห๊า----------O_๐" เฟรินแผดเสียงด้วยความโตกจาย............
พลันเสียงแห่งความตกใจอันสุดโอเวอร์ก็เรียกรอยแสยะยิ้มกระตุกมุมปากเจ้าหญิงจากนรกคนงาม <พูดงี้เหมือคนเลวเลยอ่ะ -_-^ - ฟู~>
"รู้แล้วก็ดี" เจ้าหญิงพูดด้วยความหยิ่งแต่ไม่เย่อ เรียกให้เฟรินทราบซึ้งกับคำว่า สาวงามบ้างก็งามแต่รูป
"เจ้าหญิง------!" เสียงเรียกดังลั่นทำให้สองสาวกะหนึ่งโคมุสหันไปมอง "อีกสามนาทีต้องไปเอดินเบิร์กแล้วนะท่าน"เสียงดังมา
จากโคมุสอีกตัวที่เสียงมาก่อนตัว "อือ" เจ้าหญิงจากนรกคำรามในลำคอก่อนสะบัดหน้าเชิดไป "ไปก่อนนะคะท่านพี่หญิงเฟลิโอน่า"
คำพูดทิ้งท้ายของเจ้าหล่อนเล่นเอาเฟรินงงเต็กก่อนหันไปมองโกโดมเป็นการหาคำตอบ "เจ้าหญิงองค์นั้นมีนามว่าเอรินนะ ดาร์คไลท์
พระย่ะค่ะมีพระชนมพรรษา 12 พรรษาแล้วขณะนี้เป็นราชธิดาคนสุดท้ายของท่านเจ้านรกพระย่ะค่ะ"โกโดมรีบทูลแนะนำตัว
"นี่เอรินนะอยู่นี่รึเปล่า?" เสียงใสๆตะโกนถามอย่างเป็นกันเองของหญิงสาวที่หลุดออกมาจากพุ่มไม้ ให้เห็นด้วยหน้างามๆของเจ้าตัว
ก่อนเจ้าตัวจะเบิกตากว้างแล้ววิ่งทั่กๆไป"นั่นใครน่ะโกโดม?"คำถามดังมาจากเจ้าหญิง "ไม่ทราบกระหม่อมแต่กระหม่อว่าอาจ
เป็นนางกำนัล"
zxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxzxz

2 ชั่วโมงต่อมา ณ. ย่านการค้าเอดินเบิร์ก

"ให้ตายสิน้า----เฟรินนี่แกก็อายุตั้ง 16 แล้วยังจะต้องมาต้อนให้ฉันมาซื้อของให้อีก วะ"
ชายหนุ่มที่ไม่ค่อยหนุ่ม + หัวแห้งแล้งผมพร่ำบ่นนานแสนนานราวกะจะทำให้น้องเฟรินที่แสนดีของเราหูชาไงงั้น
ไม่พอ ยังพูดซะน้ำลายกระเซ็นไม่เป็นท่าราวท่อประปาแตกใส่คนที่ตนเองต้องมารับภาระอีกรอบ โดยมีคำสั่งจากท่านจ้าว
แน่นอน เป็นใครไปไม่ได้นอกจากยอดนักต้ม + ตุ๋นนาม มาดัส เดอเบอโร
"เอาเถอะน่าพ่อ----" เสียงลากตามอารมณ์เปอร์เซ็นความเบื่อของตน ของเด็กสาวที่ไม่อาจยอมรับความจริงว่าตนเองน่ะแหละ
คือ เจ้าหญิงนามเฟลิโอน่า เกรเดเวล

"ไหนเอารายการมาเด๊ะ" เสียงสั่นแบบกระชากวัยดังมาจากมาดัส ก่อนเฟรินน้อยจาค่อยๆบันจงส่งให้คนที่คุณก็รู้ว่าเปงไค
( โหเหะ เหมือนแฮรี่เลยวุ้ย - ฟู~ )
"เอาเหอะพ่อ ว่าแต่กระเป๋าเงินพระราชาใบเก่าอ่ะขาดแร้วนะคือว่ามันโดนมีดไอ้คิลกรีดอ่ะ" ประโยคที่เรียกนัยน์ตาวาววับๆ
จากมาดัส ก่อนจะบ่นต่ออีกเซ็ดเล็กๆ " วะ หาเรื่องเสียตังอีกแล้วแกนี่น้า------ " ก่อนเจ้าตัวจะหยิบเงินออกมานับปึกนึง
แต่ไอ้ปึกนึงเนี่ยก็ทำเอาเฟรินช็อคค้างเนื่องจากมานใหญ่และหนาอย่างรุนแรง พอมาดัสเห็นนัยน์ตาวับๆของเฟรินเท่านั้ก็วางท่าเต๊ะมาด
" เฮอะๆ ไอ้เฟรินแกอย่าคินะว่าคนอย่างฉันจะไม่มีปัญญาหาเงินปึกนี้มาได้ เฮอะๆ" เฟรินเผลอพยักหน้าหงึกๆไปโดยปริยาย
เงินปึกนั้ก็เลยลอยหวือมาตบลงกลางกาบานดัง ปัก " โอ๊ย " เฟรินน้อยร้องเบาๆก่อนจัดแจดเลากพ่อเลี้ยงตนไปร้านขายเครื่องแบบ
ของโรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์กที่ดูดีมีชาติตระกูลมากกว่าร้านเก่าอย่างแรงแต่คำพูดของผู้เป็นพ่อกลับทำร้ายกันอย่างแรง
" แกพาฉันมาที่นี่ทำไม?"

อ๊าก------------

เสียงนักโทษโดนทารุณดังก้องกังวานไปที้งใจดวงน้อยของเฟริน เดอเบอโร
"ก็ชุดเก่ามันเล็กไปแล้วต้องซื้อใหม่แล้ว" เฟรินจัดแจงกระล่อนขณะที่นายมาดัสจะหรี่ตาลงเล็กขณะเฟรินกรอกตาขึ้นฟ้าทำท่า
ไม่รู๊------ ไม่เหน------- "โอเคได้ตามนั้นแน่เฟริน" มาดัส ตอบก่อนลากเฟรินไปยังร้านเดิมที่เคยไปซื้อเล่นเอาเฟรินร้องเสียงหลง
"ไม่เอาน่าพ่อก็มีเงินตั้งเยอะออกขนาดนั้นน่ะ" "ตกลงจะเอาไม่เอาห๊ะ?" "ไม่!"
ทุกอย่างจึงจบลงด้วยการโดนด่าราวท่อระบายส้วมแตกอีกรอบ...........
( น่าสงสารจิงจี๊ง----- - ฟู~)<br>
หลังด่าเสร็จนายมาดัสจึงต้องไปหาอะไรมากระเดือกเล็กน้อยแล้วให้เงินเฟรินมาครึ่งนึงเพื่อทำตามคำพ่อ "ไปไกลๆเลยป๊ะ"
เท่านั้นมีหรืที่คนอย่างเฟริน เดอเบอโรจะพลาดท่าไม่ยอมซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆดีมาใส่อวดไอ้เพื่อนรักทั้งสอง

เฟี้ยว---------------

โดยไม่ต้องใช้ยันเสือเพ่นหนุ่มน้อยปราดเปรวก้อเดินควบเท้ามาถึงร้านขายเครื่องแบบโรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์ก
ก่อนที่มารในตัวเฟรินจะกระฮึ่มเสียงหัวเราะ กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ( -_-^ )
ก่อนที่ผู้หญิงบางคนจาหัวเราะกลบแบบอัคลี่มากๆ " วะ อะ ฮ้าๆๆๆๆๆๆๆๆ อะ กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ" ( -_-^)
เล่นเอานางมารในดวงใจน้องเฟรินช็อคค้างเลยขอรับ เอิ๊อก!........ เจ๊แกเล่นซะโห สงสัยอีมะลิเจ้าหญิงแจสมินท์ของพี่เฟร์
อาจต้องมาตกกันเล็กน้อยเนื่องจากบ้าพอๆกัน(ไคอยากรู้ว่าอีมะลิ 8 ช่อของพี่เฟร์เปงไงก็ไปเปิดในผู้แต่งเฟร์อ่ะ
(http://www.dek-d.com/entertain/view.php?id=49506&from_entertain=1 )
(ฮันแน่ะดันมาโปรโมทคนอืานอีกกำจิงๆ -_-^)
มันเป็นอะไรที่กระตุ๊นต่อมอยากรู้อยากเห็นของหัวขโมยน้อยอย่างช่วยไม่ได้จริงๆ -_-^
จนกระทั่งเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ในคราบหัวขโมยน้อยตัวจ้อยพบญาติที่แสนสวยของตังเองเท่านั้แหละ เป็นค้าง
เจ้าหญิงเอรินนะ เธฮจะมาเป็นรุ่นน้องในเอดินเบิร์กของเธอหรือไง ก่อนเธอจะกระจ่างเมื่อเจ้าหญิงคนงามแต่หารู้ไม่ว่าข้างหลัง
หน้ากากประดับเพชรนี้ยังมีปูนฉาบหน้าเจ้าหล่อนอีกเป็นชั้นๆๆๆๆๆๆๆๆสุดแสนหนา<br>
"ทีนี้หละ ทุกคนในเอดิเบิร์กจะต้องสบยแทบเท้าเจ้าหญิงเอรินนะคนงามผู้แสนเลิศเลอสุดสวยหาใครสวยมิมีเท่าอีกแล้ว
ฮ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อะ วะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 555555555555555555+"
แต่หารู้ไม่ว่าต่อไปนี้ร้านอันแสนสงบอาจต้องถล่มเมื่อพี่สาวของเธอโผ่ลออกมาจากห้องลองชุด............
"กรี๊ด------------------------------------------ วี๊ด----------------------------------------------------" เอรินนะทำท่าช็อคสุดขีด
"ได้ยังไงคะท่านพี่ชาร์โดว์ พี่จะสวยกว่าชั้นได้ยางง๊าย กรี๊ด----------------เอรินนะไม่ยอมนะค้า-----------"
"เฮ้อ-----" ผู้เป็นพี่ถอนหายใจยาวก่อนกรอกตาขึ้นฟ้าเธอเองก็สวยไม่หยอกหรอกแค่นำลายหกเอง เอ๊ยไม่ใช่ ( แหนะๆคิดไรอยู่ - ฟู~)
หน้าคมผิวขาว------ หุ่นสะ-แลน-เดอร์ หน้าตาน่ารัก มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ดูกี่ทีก็น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ( -_- ^ )
มีหรือที่คนอย่างนายเฟริน เดอเบอโรจะยอมพลาด เฮอะๆๆๆ เจ้าตัวรีบปรี่ไปหาพนักงานสาวดูแลเร่องของสองคนนี้ทันดาย
"นี่ๆพี่สาวฮะ พี่สาวฮะๆ"
"มีอะไเหรอคะ?"
"คือสองคนนี้นี่ใครเหรอฮะ?"
"อ๋อ......น้องเค้าน่ารักล่ะซิใช่ม้า------- คนนั้นที่ตัวเล็กกว่าอีกคนชื่อ......"
"เอรินนะ ดาร์คไลท์ เดอะ ปรินซ์เซซ อฟฟ ดีพเอ็สท์ฮิล"
เฟรินต่อ ที่เธฮรีบต่อเพราะว่าไม่อยากให้พี่สาวพนักงานคนสวยพูดมากก็พี่แกเล่นพูดซะลากยาวยังกะแม่นาคกับชาติมาเกิด -_-^
"คนที่สูงกว่าเป็นพี่คุณเอรินนะชื่อว่า ชาร์โดว์ ดาร์คไลท์ มีพี่สาวอีกคนชื่อว่า เด็ทเชน ดาร์คไลท์ อีกคนเป็นพี่โตสุดผู้ชายค่ะ
ชื่อเออร์วิน ดาร์คไลท์ แต่วันนี้ท่าน เด็ทเชนกับท่านเออร์วินไม่มาค่ะเพราะท่านที้งสองบอกว่าเรียนจบแล้ว............."
อยากรู้แค่คนเดียวเล่นแนะนำหมดพี่หมดน้องเลย ยิ่งเสียงลากยานๆของเธออีกเล่นเอาขนลุก ซู่..........................
CKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKCKC
พอพี่พนักงานสุดสวย ( แม่นาค ? - ฟู~) เดินไปเท่านั้นเฟรินเจ้าหญิงก็เริ่มออกอาการบอยทันที
"สวัสดีฮะน้องสาวทั้งสองคน ผมชื่อเฟริน เดอเบอโรฮะ"เฟรินพูดพลางโค้งคำนับหญิงสาวทั้งสองแต่หารู้ไม่ว่ามันทำให้คุณเอรินนะเกร็ง
ตัววาบๆๆๆๆๆๆๆๆ ถึงเวลาที่เธอจะต้องจัดชนชั้นใหม่เสียแล้ว..........
" นี่นาย! มากไปแล้วนะยะ นายเป็นใครมาทำความรู้จักกับชั้นสองคนน่ะยะ" เธอเริ่มต้นด้วยเสียงแหลมผ่ากะโหลก
"ไม่รู้รึงายยะว่าชั้นกับท่านพี่น่ะนะเป็นเจ้าหญิงที่สายเลือดบริสุทธิ์มากแค่ไหนน่ะ แล้วคนชั้นไพร่ ชั้นเลวๆอย่างนายจะมาทำความรู้จัก
ได้ยางงายย้า--------" เธอบ่นราวท่อระบายนำแตก แต่คนเป็นพี่กับคนชั้นตำกลับไม่ได้ฟังเธอแม้แต่น้อยกลับมายืนจีบกันต่อหน้า
"แหม ตาของคุณชาร์โดวนี่สวยจังเลยนะครับ น่าตาก็น่ารัก มีเหรอครับที่เฟริน เดอเบอโรสุดหล่ออย่างผมจะไม่ฝันถึงคืนนี้"
เฟรินพูดขณะจุมพิตที่หลังมือของเจ้าหญิงชาร์โดว์ เล่นเอาชาร์โดว์หัวเราะคิกคักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แต่หารู้ไม่ว่ามานสุดจะทานทนสำหรับใครบางคนก่อนระเบิดด้วยคลื่นเสียงความถี่ตำเสียงสูงปรี๊ด--------------

"กรี๊ด---------------------------------------------------- วี๊ด---------------------------------------------------------"

เล่นเอาร้านเกือบแตกเป็นเสี่ยงหลังแรงแผ่รังศีอัรตร้าซาวที่เป็นเดงเจอร์ซาวแทน ( เฮอะๆๆๆๆๆ - ฟู~)
ทำเอาเฟริน เดอเบอโร กะ เจ้าหญิงชาร์โดว์หูชาไปเป็นซีก -_-^

"ไอ้เฟรินไปซื้อของได้แล้วน่า......."เสียงตะโกนจากมาดัสที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน"อะรายน้า-------------"เฟรินตะโกนกลับ

"ไปไล้วโว้ย"

"อะไรน้า-------------"

"ไปโว้ย"

"ห๊า----------------อะไรน้า--------------"

เท่านั้นเชือกแห่งความอดทนของเอรินนะก็ขาดผึง ( อุสาห์แท้ๆๆ -_-^ - ฟู~)

"กรี๊ด-------------------------------------------------------------------------------------------------------"

แต่กลับเรียกเสียงหัวเราะของพี่สาวสุดน่ารักได้ " คิกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

เล่นเอาหูชาไปอีกซีก

"ซีด------------------------------------------------------------"

"เอ้าเร็วเข้าเถอะเฟรินเดี๋ยวจะสายนะ" เสียงของโรดังขึ้รจากด้านหลังเล่นเอาสะดุ้งตัวแทบลอยชนผนังคิดใจในว่าอีกหน่อยแก่ๆเข้า
คงได้ตายก่อนเวลาเพราะมันคิดเสร็จก็แยกเขี้ยววับๆใส่มัน
"แกไปก่อนไปเดี๋ยวฉันต้องไปซื้อของอีกเยอะ" เฟรินพูดก่อนกวักมือไล่ " ชิ่วๆ "

"เฟรินไปได้แล้วต้องซื้อกระเป๋าเงินพระราชาอีกอย่าอืดอาดน่าเด๊ะ" มาดัสพูดเป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับเฟรินเนื่องจากปรกติ
มาดัสจะไม่พูดอะไรกระชากวัย

มาถึงร้านขายของกระจุกจระจิกร้านเดิมเฟรินก็พบ โฉมงามกับอสูรยืนดูๆของอยู่เลยเข้าไปทัก

"แหมเราสองคนนี่ชะตาตรกกันจังเลยนะฮะ ถึงได้เจอกันบ่อย"

"กรี๊ด------------------------------------------------------------------------------"

-เพล้ง-

"โว้ย!ไอ้คนทำแตกน่ะไม่อยากตายก็จ่ายคืนมาเดี๋ยวนี้"

เอาสิคะก็เจ๊แกเล่นกรี๊ดซะกระจกแตกเป็นแถบๆๆๆๆๆๆๆ

" ก็ได้ย่ะ ว่าแต่นายน่ะเจ๋งมาจากไหนมิทราบยะถึงได้มาตะคอกๆกันอย่างงี้น่ะยะ"

"จ่ายมา"

" ได้" เอรินนะเดินไปที่เคาเตอร์ก่อนวางเงินปึกหนาที่สุดเท่าที่เฟรินจะเคยเห็นดังตึง

"ไปเถอะค่ะพี่ชาร์โดว์ รินนะไม่อยากอยู่ร้านนี้แล้ว" เอรินนะพูดก่อนสะบัดตัวออกนอกร้านดังฉับ

-ณ.ห้องประชุมใหญ่โรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์กตอนกลางคืน-

ทุกคนมาพร้อมกันที่ห้องประชุมใหญ่ทันทีที่ได้ยินประกาศกระทันหันจากโรเวน

"เอ้าเดี๋ยววันนี้ตอนเย็นแต่งชุดสวยที่สุดมาที่ห้องประชุมนะงานนี้สำคัญมาก------"

-_-^

ทุกๆคนก็แต่งมาประชันกันเต็มที่.........

"นายว่างานนี้จะสำคัญซักแค่ไหรคิล?" เสียงถามแจ๊วๆจากเจ้าหญิงในชุดกระโปรง

"ไม่รู้สิ" คิลตอบอย่างหน่ายๆในชุดสูทสีดำเข้มปั๊ด

"สำคัญมาก" เสียงพี่โรเวนดังขึ้นเรียกให้ทุกสายตาหันไปมอง

"คนที่จะมางานนี้คือเจ้าหญิงจากเมืองมืด ชาร์โดว์ ดาร์คไลท์ กับน้องสาวชื่อ เอรินนะ ดาร์คไลท์"

"สองในสามพระธิดาของจ้าวนรก" เสียงพูดเลี่ยนลอยดังมาจากชิวาสที่คนนำชาในแก้วอย่างเหม่อลอย

ทำให้เกิดเสียงซุบซิบกระหึ่มขึ้นทันที "นายว่าสองคนนี้น่าตาเป็นยังไง คนนึงมีเขาอีกคนไม่มี" น้ำเสียงที่ถาม
ของคิลกลั้วหัวเราะ

"เดี๋ยวนายก็จะเห็นเองว่าเธอสวยขนาดไหน" เฟรินพูดเรียกสายตาของคาโลและคิลได้ชะงัก

"หมายความว่านายเคยเห็นแล้ว.......?"คำถามจากไอ้เพื่อนยากที่ทำให้เขาต้องนั่งเก็ก "แล้วแกจะหาว่าฉันโม้"

"ไงคะทุกคน"

แค่ประโยคสั้นๆแต่มีพลังที่เรียกให้หน้าทุกใบหันไปมองหน้าเจ้าหญิงจากนรกคนสวยอย่างพร้อมเพรียง

"เอ่อ--- ชาร์มาถึงก่อนกำหนดคงไม่เป็นไรนะคะ" ชาร์โดว์เอ่ยยิ้มๆ เป็นการเปิดตัวที่ไม่งดงามเท่าไหร่แต่จิตใจนี่สิง๊าม-----งาม

"มะ--ไม่เป็นไรหรอกครับ -_-^" โรเวนตอบแต่ที่จริงแล้วหารู้ไม่ว่าเพื่อเจ้าหล่อนนี่แหละ เกือบตาย

"ใช่ เอรินนะก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันแหละคร่ะ" เสียงแหลมสูงเฟี้ยวดังมาจากเจ้าหญิงองค์ที่สองที่สมควรมีเขาติดมาด้วย
qeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqe

"นี่หล่อนหาว่าใครน่าจะมีเขาสวมมาด้วยยะยัยบ้า" เอรินนะพูดเสียงแหลมเฟี้ยว--------------

"ก็หร่อนนะสิยะ ยัยขี้โอ่ บ้า โรคจิต วี๊ดๆๆๆๆๆๆ" ฟูด่าเอรินนะกลับอย่างเผ็ดมันส์

"เอ่อฉันว่าพอก่อนเถอะนะเดี๋ยวไม่จบบทสักที" ชาร์โดว์พูดเรียบๆ

"ใช่ย่ะดองอยู่ได้แหม---------ไม่ใช่ปลาหมึกนะยะจะได้ดองเค็มน่ะยะ" เอรินนะพูดก่อนแลบลิ้นแผลบๆ

"อ๋อเหรอยะ โทดทีพอดีเหนเทอเปนปลาหมึกน่ะย่ะ บางทีก็เหนเปนกบ ชอบแลบลิ้นแผลบๆ" ฟูด่ากลับอย่างเผ็ดปาก

"............"

"วี๊ด-------------------- วี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ วี๊ด-----------------------" เอรินนะพูดก่อนวาดมือเหี่ยวๆลงดังเพี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆๆๆที่แก้มของฟู

"กรี๊ดอรีอรี วี๊ด-----------------------------------------------" ฟูบ้าดีเดือดเล็กๆก่อนวาดลายมือสวยๆไปตบดังผลัวะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆที่แก้มและหน้าของเอรินนะ

"หยุด!" คำสั่งทรงญานุภาพจากชาร์โดว์ทำให้ศึกครั้งนี้ต้องหยุดชั่วคราว

qeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqeqe

"ชั้นเจ้าหญิงเอรินนะ ดาร์คไลท์สุดสวยประเสริฐเลิดที่สุดบนโลกาชั้นฟ้ายันอเวจีชั้นล่างจะหาเจอย่ะ" เอรินนะประกาศกร้าวขณะที่พี่สาวเธอเดินไปจิบชาเล่น
กับโรเวน

"นี่พี่สาวชั้ร เจ้าหญิงชาร์โดว์ ดาร์คไลท์นะยะจำใส่กะบานต่ำเต่าของพวกนายเอาไว้ด้วย" เอรินนะเปี่ยนจากประกาศเป็นแผดเสียงเมื่อทุกคนเริ่มคุย
เสียงแจ๋วโดยเฉพราะเสียงที่ดังที่สุดจากหัวขโมย

"ฉันว่าเอรินนะนี่น่าจะเข้าเครสอบรมหน่อยนะคาโลนายว่าไหม"

"วี๊ด-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- " เสียงดังมาจากเจ้าหญิงเมืองนรก
นามเอรินนะที่คอยแต่สร้างความลำบากใจให้พี่สาวและพี่ชาย

"เงียบหน่อยเซ่!" เสียงตะหวาดดังมาจากนักบวชอารมณ์บวดของป้อมขณะที่ซาตานยิ้มเผล่

"ทุกคนคงได้รู้จักทั้งสองคนแล้วทีนี้ก็เหลืออีกหนึ่งคนที่วันนี้ยังมาไม่ได้ชื่อไบรท์ โฮลี่ไลท์ เป็นลูกคนเดียวของท่านจ้าวสวรรค์"

เท่านั้นเสียงพึมพัมก็ดังขึ้นอีก

"พวกนายจะพึมพัมหาอะไรหันห๊ะ!" เสียงตะหวาดแหวๆๆดังมาจากนักบวชนามลอเรนซ์ทำเอาเสียงหยุดกึก

"เอาล่ะงานประชุมวันนี้จบแร้วแยกย้ายได้"ไธนอสประกาศ

WRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWRWR

RPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRRPPRRPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRRPPRRPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRPRRPRPRPRPRPRP

"เดี๋ยวก่อนครี๊ดนายมาหาเธอฉันหน่อย" โรเวนพูดก่อนกวักมือหวักๆ

ทำให้ครี๊ดต้องวิ่งตาลีตาเหลือกไปหาโรเวน......

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"นายว่าโรเวนเรียกครี๊ดไปทำไมคาโล?" เสียงใสจากเฟรินถามเพื่อนเรียกนัยน์ตาเพื่อนทั้ง 2 หันไปมอง

"อือ........" คิลว่า "อาจจะเรื่องเจ้าหญิงชาร์โดว์ล่ะมั้ง" ก่อนหันไปมองคาโล "หรือนายว่าไงคาโล?"

"..........." ไร้เสียงตอบรับจากบุคคลที่ท่านเรียก............

ทำให้บรรยากาศเงียบไปอึดใจ

.........................

..................................

.......................................

"นายว่าชาร์โดว์นี่จะนิสัยยังไงคาโล?" เสียงใสๆถามขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้งเรียกสายตาของทั้ง 2 คู่หันไปมองอีกครั้ง

"น่าจะดีนะ" แต่คนตอบกลับเป็นนักฆ่าที่ประทับใจเฟรินอยู่ตรงที่ว่า มีมันที่ไหน ที่นั้นไม่เคยเงียบได้เลย...

"หรอ........." เสียงของโรดังขึ้นทำให้ทั้งสามสะดุ้งเฮือกก่อนจะแสดงความคิดเห็น

"ฉันว่านะ----" โรพูดขณะทำท่าครุ่นคิดอย่างน่าถีบ "น่าจะดีนะ เพราะว่าปรกติคนที่สายเลือดบริสุทธิ์จะเรียบร้อยและสวย"

"ฉันเห็นด้วยกับนายฟร่ะโร" เฟรินว่าตบไหล่เพื่อนป๊าบๆๆๆๆๆ

"อืม......... เป็นไปด้าย------" คิลว่าบ้าง

อาการของเพื่อนๆของเจ้าชายน้ำแข็งตอนนี้ชักจะเออๆออๆกันตลอดโดยเฉพาะเฟรินกับคิลและโร

เจ้าตัวภูเขานำเเข็งเลยต้องสวนกระแส

"อาจจะไม่ก็ได้นี่"

เสียงสวนกระแสเรียกนัยน์ตาเพื่อนๆอีก 3 คนตวัดฉับมามองก่อนถามเกือบเป็นเสียงเดียวกัน

"นายรู้ได้ไงฮ๊ะ"

เจ้าตัวเลยสวนกลับตอกหน้าเพื่อน 3 คน

"แล้วพวกนายล่ะ รู้ได้....."

- โครม -

เสียงนายคนตาเดียววิ่งมาชนคาโกระเด็น

"อ้าว---โทดทีฟร่ะคาโล"ครี๊ดว่า ท่าทางลูกลี่ลูกลนสุดๆ

"นายเป็นอะไรไปน่ะครี๊ด?" เฟรินถามคว้าไหล่เพื่อนหมับ

"ป...เปล่าแค่จะรีบไปตามกัสกับเจคน่ะ" พอเพื่อนๆทำหน้ามุ่ยเจ้าตัวเลยอธิบาย "โรเวนเรียกประชุมเฉพาะฉันโรเวน เจค กัส ซีบิล กับชาร์โดว์"

"หืม?"

"เอาเถอะเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง!"แล้วนายคนตาเดียวก็วิ่งออกไป

"อือ............-_-^"

-หลังครี๊ดเล่าทุกอย่างให้เฟริน คิลกะคาโลฟัง-

"ห๊า------!" 2 ตัวแสบ นักฆ่าไม่เจียมหัวกะขโมยไม่เจียมตัวก็อุทานเกือบพร้อมกันก่อนจะรีบอุดปากตัวเอง

"ชู่วส์-----------------------------" ครี๊ดเตือน

"สุดยอดนายได้นอนห้องเดียวกันกับชาร์โดว์ที่แสนดีงั้นเหรอ?"ขโมยไม่เจียมตัวทวน

"ก็เพิ่งจะบอกไปแหม่บๆ"บุรุษตาเดียวเหวใส่

"อือ..............." นักฆ่าไม่เจียมหัวส่งเสียงเรียกนัยน์ตาเพื่อนก่อนตั้งคำถาม "ครี๊ดนายอยู่ห้องเดียวกับกัสกะเจคแล้วเกี่ยวไรกับซีบิลล่ะ?"

"ก็นะ"ษุรุษตาเดียวเกาหัวแกรกๆ "ห้องมันแคบนอน 3 คนก็พอดีๆแต่พอมานอน 4 คนมันก็เลยเบียด"

"อือแล้วไง"คำถามห้วนมาจากเพื่อนภูเขาน้ำแข็ง

"เจคเลยต้องย้ายไปนอนห้องของซีบิลกัซอโรกะโคลว และโร"

"ลงตัวพอดีเลย"ขโมยว่า

"นายว่ามันบังเอิญหรือพวกคิงๆจะจงใจ"คิลว่า

"ไม่น่าจะจงใจนะ"นักรบแสดงความเห็น

"มันก็ไม่แน่"เจ้าชายเริ่มแสดงความเห็นบ้าง

"ทำไมล่ะคาโล?"เจ้าหญิงจากเดมอสถาม

"เพราะว่าปรกติเขาไม่ยอมให้เข้าแทรกระหว่างเทอมง่ายๆน่ะเดะ"คนจากซาเรสตอบ

"แต่ก็ไม่แน่ถ้ามีเงินไม่อั้น"คนจากไนล์เถียง

มันช่างเป็นประเด็นที่ไม่จบลงง่ายๆจริงๆ

NPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNPNP

-เช้าวันรุ่งขึ้น-

"เฮ้ย!"

เสียงร้องอย่าง โค- ตะ- ระ- ตกใจดังมาจากเฟริน แน่ล่ะก็ครี๊ดผู้โชคดีของเราเค้า........

"ครี๊ดทำไมนายขอบตาดำเป็นแพนด้างั้นอ่ะ?"

เสียงถามทำให้ครี๊ดหันมามองพยักหน้าช้าๆอย่างเหนื่อยเป็นที่สุด

"เมื่อคืนคงย้ายของนานเอาการสินะครี๊ด" เสียงถามจากขอทานที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ทำให้เพื่อนๆทั้ง4 สะดุ้งเพราะเรด้ารับข่าวของมันไวมาก--------

"นายรู้?"

4 คนเกือบถามเป็นเสียงเดียวกัน

"ก็เมื่อคืนฉันเดินสวนกับชาร์โดว์น่ะเค้าเลยเล่าให้ฟังหมดเลย" คำตอบง่ายๆดังมาจากขอทาน

"อ๋อ เหรอ........"

โครก------------------- คราก-------------------------------- โครก-------------------------------------------

เสียงท้องของเฟรินร้องอย่างไม่ไว้หน้าเจ้าของท้องแต่ถึงเสียงท้องร้องจะดังแค่ไหนมันก็ไม่สามารถกระตุ้นต่อมความกระดากอายของเจ้าของได้สักนิด

เจ้าตัวเจ้าของท้องแค่ทำหน้าแช่มแล้วประกาศเสียงดังฟังชัดแจ๋วไป 3 ป้อม

"ไปทานข้าวเช้ากานเหอะ!"

-ขณะทานข้าวนั้นเอง-

"เอ่อ.......ขอนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ?" เสียงหวานๆถามอย่างไม่คุ้นหูถามเฟรินพอเจ้าตัวหันไปก็ถึงกันช็อกค้าง

"ชาร์โดว์?" เฟรินทวน

"ทำไมเหรอคะ?" ชาร์โดว์ถามกลับทำหน้ายิ้มพร้อมกับงงในเวลาเดียวกัน ( -*- )

"เปล่าฮะ นั่งสิฮะนั่งๆๆๆๆๆๆ" เฟรินลูกลี่ลูกลนอย่างหนักเอาการ

"แต่เฟริน" โรขัดขึ้นเบาๆ "นั่นมันที่คาโลไม่ใช่เรอะ -_-^"

พอเจ้าหญิงคนงาม ( ในอุดมคติของเฟริน ) ชะงักกึกเจ้าตัวเลยต้องกะล่อนเล่นลิ้นออกไป

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวคาโลก็น่าจะหาที่นั่งเองได้น่า" คำพูดที่กะล่อนสุดๆของขโมยหลุดออกไป

และแล้วชาร์โดว์ก็ตกลงปลงใจนั่งลงในที่สุด แต่กระนั้นเนื่องจากเจ้าตัวตัวเล็กมากมันเลยเหลือที่อีกโข

"เห็นมะ เหลือที่อีกตั้งเยอะ" เฟรินว่าขณะที่คิลโคลงหัวพร้อมกับโร

"เฟริน....." เสียงเย็นๆดังมาจากเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ที่ถูกเจ้าหญิงที่สูงศักดิ์กว่าแย่งที่

"อ้าว--------" เฟรินพูดขณะเอื้อมมือออกไปกอดไหล่ชาร์โดว์อย่างสบายใจเฉิบๆ "ซื้อข้าวซะนานนึกว่าจะไม่มาซะแล้ว"

แต่พอมองหน้าของเจ้าชายอีกทีเห็นว่าไม่ได้ผลเลยต้องออกมุขสุดท้าย

"เอ้า! อยากนั่งก็นั่งไปซิเหลือที่อีกตั้งเยอะ"ว่าแล้วเจ้าตัวก็ฉุดให้ชาร์โดว์มานั่งใกล้กับตัวเองมากขึ้นอีก

พรวด เจ้าชายผู้สูงศักดิ์จากคาโนวาลยอมนั่งลงแต่โดยดีเพราะไม่อยากต่อร้องต่อเถียงกับเตาหลอมอีกต่อไป

- หลังทานข้าวเช้าเสร็จ -

ผ่าง ! เสียงประตูเปิดออกอย่างรุนแรงพร้อมคนถือสารสุดน่าสงสารนามชิวาส เดสเบส

"แฮ่กๆๆๆๆ" ชิวาสหอบเป็นจังหวะเท่าๆกันถี่ๆเรียกความสนใจได้ดียิ่งนักในห้องนั่งเล่นรวมขณะนี้

"เอาหล่ะ" ชิวาสพูดเบาๆแต่ก็ดังอยู่ไม่น้อย เจ้าตัวทรุดห้วบลงไปหอบฮักๆอีกรอบ ก่อนพยุงตัวลุกขึ้นแปะบอร์ดที่หน้องนั่งเล่น

หลังจากแปะเสร็จเจ้าตัวก็เดินหนีไปทิ้งให้เหล่านักรบประจำป้อมมุงกันให้ออกันเองเป็นชั้นๆ

ผ่าง ! เสียงประตูเปิดขึ้นอีกครั้งตามมาด้วยท่านเสธซ้ายแห่งป้อมอัศวิน โรเวน ฮาร์เวิร์ด

"เอ้า! เลิกมุงได้แล้ว" เจ้าตัวประกาศก่อนคนที่มุงๆอยู่จะค่อยๆเดินกลับไปจนหมด

โรเวนก็จึง.....................................

เดินเข้าไปมุงแทน ( ทุเรดจิงๆ ) แต่ไม่มุงเปล่ากลับอ่านดังๆยั่วความอยากรู้ให้กับชาวป้อมอัศวินอีก

"ศึกกระดานเกียติติยศครั้งหน้า" โรเวนตั้งต้นอ่านทำเอาห้องเงียบกริบ "ผู้ลงแข่งปี 2 มีดังนี้"

ผ่าง ! ประตูเปิดอีกครั้งพร้อมสามสาวประจำป้อมและหัวหน้าป้อม คาโล

"เบี้ยทั้ง 8 ตัว โร กัส คิล เอ็ด เจค นิค ซีบิล ซอโร" โรเวนเงียบไปก่อนประกาศต่อ

"เรือ 2 ตัว ครี๊ด โคลว ม้า 2 ตัว เดท แองจี้" โรเวนเพ่งสายตานิดๆล่งบอกว่าตัวอักษรคงจะเล็กลง

"บิชอป 2 อาชูร่า หือ...... อะไรเนี่ย?" โรเวนพูดเรียกให้ทั้งห้องใจเต้นไม่เป็นส่ำ

"บิชอป 2 อาชูร่า กับ ชาร์โดว์?"

"แค่กๆๆๆๆๆ" เสียงของตัวยุ่งประจำป้อมสำลักน้ำดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"ควีน มาทิลด้า คิง คาโล " โรเวนทำเสียงงงๆ

"อะไรกันคาโลยังไม่เห็นฝีมือของชาร์โดว์เลยนะ" ครี๊ดประท้วง

"จะย้ายออกคนใช่ไหม?" คาโลถามอย่างว่าง่าย

" ไม่ " เสียงเสธซ้ายขัด อย่างนี้แหละดีแล้ว " คนๆนี้มีอะไรดีๆเยอะจัดอย่างนี้แหละดีแล้ว" โรเวนพูดก่อนเดินออกจากห้อง.....

- ภาควิชาประวัติศาสตร์ -

เป็นอีกครั้งที่นายเฟริน เดอเบอโรคนนี้จะต้องมาเรียนการนอนหลังในวิชาประวัติศาสตร์อย่างไม่รู้เบื่อ

ครั้งนี้ก็เหมือนเดิม เรียนกับปราสาทขุนนาง แต่มีบางอย่างต่างไปจากเดิม นั่นคือความคึกคักในวันนี้

"เค้ามีอะไรกันเนี่ยวันนี้" เฟรินถามขอทานข้างตัว

"อ๋อ..... คือว่าไบร์ทจะมาเรียนคาบนี้คาบแรกหน่ะมันเลยคึกคัก" พอขโมยมุ่นหัวคิ้วขอทานเลยเสริม "เห็นเขาบอกว่านายนั่นหล่อไม่เบาด้วย"

พอได้ฟังเฟรินก็ถึงกับเบิกตากว้างเป็นไข่ห่าน 12 โหลรวมกันพร้อมกันไปถึงบางอ๋อ

"นั่งที่ให้เรียบร้อยได้แล้ว" เสียงอาจารย์เจ้าชายชาร์มัลดังขึ้น ทำให้ห้องเข้าสู่สถาวะเงียบไร้เสียงหายใจ

"วันนี้ครูจะมาแนะนำนักเรียนคนใหม่นะ ไบร์ท โฮลี่ไลท์ เดอะ ปรินซ์ ออฟ เดอะ ไฮฮ์เอ็สท์ พาราไดรส์"

หลังประกาศชื่อเด็กหนุ่มหน้าหวานก็เดินเข้ามาพร้อมผมยาวสีเงินแกมฟ้าอ่อน และนัยน์ตาสีฟ้าเขียวกระจ่างเย็นชา....

เขาคนนี้ดูติดจะสวยแบบผู้หญิงทีเดียวแต่ความหล่อของเขาทำให้หน้าดูเท่ห์และสมเป็นบุรุษมากกว่าอิสตรี

ไบร์ทค่อยๆก้าวสวบๆมานั่งข้างเจ้าหญิงเอเธนส์ช้าๆทุกท่วงท่าของเขาวางมาดสง่างามยิ่งกว่าเจ้าชายแห่งคาโนวาลหลายเท่านัก

ร่างผิวสีขาวที่โดนแสงอาทิตย์สาดส่องตอนนี้ดูละมุนและละเอียดเหมือนเอาเม็ดทรายมาบรรจงประดับ

ท่ามกลางความเงียบทุกคนต่างตะลึงจนลืมหายใจ ( แม้จะเป็นเจ้าชายคาโนวาลเองก็ตาม ) ได้มีเสียงของโฉมงามลั่นวาจาขึ้น

และเป็นวาจาที่ไพเราะเตะแก้วหูไบร์ทสุดๆเท่าที่เขาเคยได้ยิน ไพเราะมาก---------ไพเราะไปโม้ด------------------

"เลิกเต๊ะท่าสักทีได้มะรำคาญรกลูกตาไอ้ที่นั่งมันก็อยู่ออกไกลเดินช้าเป็นฉากสโลโมชั่นอยู่ได้" ชาร์โดว์ ดาร์ไลท์สาวงามมารยาทดีเอ่ย

"ชาร์โดว์?" ไบร์ททำหน้างงเล็กๆเมื่อเห็นคนมาด่าเขาฉอดๆ

"ก็ใช่น่ะสิยะ อย่ามาทำหน้าเหมือนเห็นผี อย่าบอกนะว่านายเห็นฉันเป็นผี" ชาร์โดว์ด่าต่อเล่นเอามาดชาร์โดว์ผู้แสนดีและอารีที่

ครี๊ด โร และ กัสช่วยกันประคองพังครืนๆๆๆ

"อือใช่ ฉันเห็นผีด้วยวันนี้แหล่ะ"คำพูดของไบร์ทเรียกนัยน์ตาของชาร์โดว์ตวัดขวับไปมองราวเหยี่ยว"ผีชาร์โดว์ไง"

เท่านั้นหนังสือวิชาประวัติศาสตร์ที่นักเรียนพยายามอย่างยิ่งที่จะลากมาเรียนได้ลอยหวือไปทางไบร์ทอย่างไม่น่าเชื่อเพราะ

หนังสือประวัติศาสตร์หนักเป็นเลิศ บวกกับ มือของเจ้าหญิงคนปาดูบอบบางและอรชรเป็นที่สุด

แต่ถึงหนังสือที่ชาร์โดว์ปาจะได้รับการคำนวนอย่างแม่นยำและปาไปที่หน้าของไบร์ท เจ้าชายจากแดนสวรรค์ก็หลบวูบ

ทำเอาห้องอึ้งนึกถึงรุ่นพี่ทั้งสองที่ชวนปวดหัวพอกันขึ้นมาชะงัก ลอเรนซ์ กับ ลูคัส นักบวช กับ ซาตานแห่งป้อมอัศวิน

" อีตาบ้า! " ชาร์โดว์กรีดเสียงสูงบาดใจแต่ไบร์ทเองก็เถียงไม่น้อยหน้า " อ๊ะ ถ้าบ้าก็คงหลบไม่ทันหรอกเมื่อกี้"

แต่เจ้าหญิงเมืองนรกก็ไม่น้อยหน้าฉวยเอาเรื่องเดิมมาพูดแบบที่ไบร์ทตั้งตัวไม่ติด

" ชิ ไม่ต้องมาเถียงยังไงนายก็บ้าอยู่ดี มาเดินแบบในห้องเรียนประวัติศาสตร์"

คนเดินแบบในห้องเบิ่งตากว้าง ขณะที่คนในห้องก็ติดตามการเถียงกันไปเถียงกันมาของทั้งสองอย่างเผ็ดและมันส์

"เปล่าซักหน่อย แต่อย่างน้อยมันก็ถือว่าเป็นการรักษามาดอย่างหนึ่ง" ไบร์ทเถียงแต่อิกฝ่ายกลับแสยะยิ้ม

"ขอทาย นายน่ะเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันแต่ไม่กล้าพูดไปเพราะเดี๋ยวจะหาแฟนไม่ได้สินะ ใช่ไหมล่ะยะ"

พูดมาขนาดนี้ไบร์ทก็กระตุกช็อคค้าง พร้อมกับคนในห้องที่มองไบร์ทกับสลอนอย่างเดาอยู่ในใจว่าจะตอกอีกคนกลับยังไง

แต่ทันใดอันเนื่องมาจากไบร์ทและชาร์โดว์เป็นเพื่อนกัน เอ๊ย ศัตรู ของกันและกันมานานเลยรู้จักวิธีตอกกันดี

"เหอะๆ ถ้าฉันเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันเธอก็คงจะเป็นพวกรักผู้หญิงด้วยกันเหมือนกันล่ะ"

แต่คำตอกหน้ากลับเรียกให้หญิงสาวแสยะยิ้มมากขึ้น

"พูดลมๆแล้ง ไหนล่ะ หลักฐาน"

ไบร์ทถึงกับแสยะยิ้มหนักเข้าไปอีกก่อนจะแบมือออกมา เล่นเอาคนเกือบทั้งห้องทำตาโตเป็นไข่ห่านกันแน่นอนคนที่ทำตาโตที่สุดคงไม่พ้น

เจ้าของสร้อยที่มีความสามารถสุดประเสริฐ ชายใส่เป็นหญิง หญิงใส่เป็นชาย โดยอาศัยพลังของผู้ใช่และดวงจันทร์ประกอบ

สร้อยเส้นนี้ซึ้งเหล่าราชนิกุลและขโมยเห็นต่างก็รู้ดีว่าราคาสูงลับตาหาดูยากเพราะเพชรเม็ดเบ้อเร่มที่ประดัยอยู่และมหาคุณสมบัติของมัน

ยิ่งกว่าไข่มุกแสงจันทร์หลายร้อยเท่า ประมาณว่าไม่รวยจริงจากเจ้าชายซื้อไปอาจกลายเป็นขอทานได้ในพริบตา

"นาย..............."ชาร์โดว์พูดแสยะยิ้มหนักเข้าไปอีก

"นายเอามันไปจริงด้วย" เธอเงยหน้าขึ้นมาสบกับไบร์ท "นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอเปิดพวกนั้นอย่าสมบูรแบบ......"

เธอก้มหน้าลงก่อนจะเงยขึ้นมาพร้อมน้ำตาเล่นเอาทั้งห้องแทบหมดลมหายใจ

"ไบร์ท................" เธอพูดก่อนปาดน้ำตา "ฉันดีใจใจมากที่เรื่องมันเป็นไปตามการคาดการณ์ของฉัน

"ชาร์โดว์..............................." เสียงเย็นๆของไบร์ทลอกออกมาจากไรฟัน "มันชักจะมากไปแล้วนะ..........................."

ทันใดท้องฟ้ายามเช้าก็มืดลงจนกระทั่งมืดสนิทไม่มีแม้แสงเรืองรองจากพระจันทร์ที่ยังคงลอยเด่นอยู่บนฟ้าที่ขณะนี้เป็นสีดำ

ก่อนเจ้าขโมยจอมอยากรู้อยากเห็นจะเอ่ยกับขอทานข้างตัว "เฮ้...โร นี่มันเวทย์อะไรเหรอ?"

"นายไม่รู้หรือแกล้งโง่เฟริน ฮึ" โรพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่จะหันไปมองหน้าเพื่อนก็ไม่ได้ในเมื่อตอนนี้มันมืดสนิท

"เค้าว่ากันตามตำนานว่า" แต่เสียงคนตอบกลับเป็นเจ้าหญิงเมืองมืด "ถ้าเจ้าชายแห่งแดนสวรรค์โกรธขึ้นมาจะมีอาถรรพย์"

เจ้าตัวหยุดพูดก่อนที่ฟ้าจะค่อยๆสว่างขึ้นก่อนสาธยายต่อ "อาถรรพย์ที่ว่าอาทิตย์จะดับลง และแสงบนโลกจะลูกกลืนลง"

ตอนนี้คนทั้งห้องมามองมาที่เจ้าชายเจ้าของอาถรรพย์แต่มองไปมองมาก็หาตัวไม่เจอเจ้าตัวเลยหันไปหาฝ่ายหญิง

แต่มองไปมองมาก็ดันหาไม่เจอเหมือนกันซะอีกก็เลยเกินเสียงงึมงัมขึ้นก่อนอาจารย์เรมัคจะพูด

"เอ้าหมดเวลาแล้วให้ทุกคนไปเขียนรายงานเรื่อง..................."

บึ๊ม! เสียงระเบิดดังขึ้นเล่นเอาทั้งเอดินเบิร์กสั่นสะท้านเลยทีเดียว

"ทุกๆคนอยู่ในห้องดีๆก่อนล่ะ เดียวครูมา" ว่าแล้วเจ้าตัวก็วิ่งหายไป

ก่อนเหล่าอาจารย์จะมารวมตัวกันแน่นอนมีหรือที่เฟรินจะพลาดรีบแจ้นออกไปดูตามสตรีม ( เฮอะๆๆ )

ก่อนจะเห็นภาพเหล่าอาจารย์ช่วยกันเข้าไปห้ามทั้งสองคนไม่ให้ทะเลาะกัน

หลังจากที่นางมารในคราบเจ้าหญิงเข้ามาในห้องเวลาเย็นวันนั้นเองทุกคนก็มารวมตัวกันเปิดอกคุยและค้ยเรื่องของชาร์โดว์

ตั้งแต่เรื่องตอนที่เธอเข้าใหม่มาจนถึงเรื่องที่เธอกับไบร์ทซัดกันตอนกลางวัน

เรื่องมันคงไม่เกิดขึ้นหรอกถ้าเธอไม่ไปรับปากว่าจะเล่าทุกอย่างให้ทุกคนฟัง เล่นเอานักบวชเพื่อนร่วมห้องชักปวดหัวตุบๆ

"เอ้าเงียบๆหน่อยเด้!" เสียงบุรุษตาเดียวประกาศหวังให้ห้องเงียบ

แต่มีหรือที่ชาวทะโมนจอมทเล้นของป้อมอัศวินจะเงียบ

ไม่มี๊!

มาทิลด้าเลยมอบกำปั้นงามๆให้โต๊ะทำงานกลางห้องของนายบุรุษตาเดียวดังเปรี๊ยง

ซึ่งได้ผลชะงักเนื่องจากเหล่าลิงทั้งหลายพากันเชื่องลงในบัลดลแม้แต่เหล่ารุ่นพี่ที่แอบฟังอยู่ข้านอกยังสะดุ้งตามๆกันไป

"เอ้าเร็วสาวน้อยมีอะไรก็เอื้อนเอ่ยวาจาออกมา" โคลวพูด

"ก็ไม่มีอะไรมาก" เจ้าตัวเล่า "แค่พ่อกับคิงยัดฉันเข้าโรงเรียน ไบร์ทเป็นศัตรู และก็มีเสธคอยสนับสนุนฉันจบ"

"ห๊า---------------------" ทั้งในและนอกห้องอุทานเป็นเสียงเดียว

"อือ" เจ้าตัวยิ้มแป้นไปถึงหูแต่คนอื่นได้แต่ช็อกค้าง "แยกย้ายได้แล้วจบแล้วๆๆ"

"เดี๋ยว" เสียงๆหนึ่งเอ่ยขึ้นเรียกทั้งห้องมองเป็นตาเดียวและพบกับ......... ( มารหรือเทวดาก็ไม่รู้แหละ ) ยืนอยู่หน้าประตู

เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำทะเลตวัดมองมาที่เจ้าหญิงเจ้าของเรื่องดังฉับไม่มีเสียเวลาเจ้าตัวเข้าประเด็นทันที

"ใครเป็นต้นคิดให้จัดงานในห้องนี้"

คำถามน้ำเสียงเรียบๆแต่เล่นเอาสันหลังของทั้งห้องเย็นเฉียบอย่างช่วยไม่ได้

"ทำไมหรอคะรุ่นพี่?" เสียงชาร์โดว์ใสแจ๋วดังออกมาจากมุมมืด "หรือว่าอยากฟังด้วย"

คำถามที่เรียกให้นัยน์ตาสีน้ำทะเลมีแววประกายแปลกใจก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

ก่อนหยอกคนฉลาดเกินตัวกลับไป

"ฉลาดสมคำล่ำลือ"

"ไม่หรอกค่ะ" คนถูกหยอกยิ้มแก้มปริก่อนยั่วคนยั่วยากเล่น "ยังไงก็คงแพ้ผู้อวุโส......."

สตรีค้างคำแค่นั้นก่อนสบตากับเจ้าชายอย่างไม่เกรงอาญา

ทำให้เจ้าชายพอจะเข้าใจว่าต้องเล่นบทซื่อ

"เอ.......ฉันพี่ยักรู้นะชาร์โดว์ว่าในนรกนับผู้อวุโส"

"ไม่หรอกค่ะ" เจ้าหญิงจากนรกพูดช้าๆ "ที่นรกไม่นับ แต่ชาร์นับพี่ว่าอวุโส"

ประกายโกรธเล็กๆพุ่งแวบจากนัยน์ตาของคนถูกนับเป็นผู้อวุโสก่อนหายไปอย่างเร็วเหมือนตอยที่มันมา

"นั่งสิคะ" สตรีพูด บุรุษย้อน"ตรงไหนล่ะ?"

คิ้วของสตรีเลิกขึ้นก่อนกวาดตาไปรอบห้องพอเห็ยบรรยากาศอันคับแคบในห้องเจ้าตัวก็หัวเราะแก้เก้อก่อนร่ายเวทย์บางอย่าง

พลัน ห้องขยายกว้างขึ้นกว่าเดิมเกือบเท่าตัวเรียกนัยน์ตาทโมนเบิกกันอย่างไม่ลดละ

แต่กระนั้นสายตาทุกคู่ก็ยังจับจ้องที่เสธซ้ายไม่เลิก

แต่คนที่เข้ามาไม่ได้มีแต่เสธซ้ายมีเสธขวาผู้คุมกฎและ 12 ขุนพลตามมาติดๆ

"เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ" เสียงถามอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ดังมาจากคนๆเดียวที่มีประกาสิทธ์พอที่จะนั่งบนเตียงได้ ( ชาร์โดว์ )

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกขาแค่อยากรู้กันน่ะ เนี่ยน้อยแล้วตอนแรกอีกสามหอจะมาด้วยแต่โรเวนขัดไว้ก่อนว่ามันแคบ"

เสียงตอบดังมาจากโร

แต่คนนั่งบนเตียงกลับเลิกคิ้วย้อนคำลุ้นๆไม่สมเป็นเจ้าหญิง

"ประสาท"

ลอเรนซ์ที่กำลังจะปามีดบินใส่ลูคัสก็ถึงกับต้องชะงักมามองความจริงแล้วหันไปปาต่อ

"ฉันไม่เชื่อ แต่คาดว่าต้องมีรายการก่อเรื่องวุ้นในคืนนี้เลยมากันใช่ไหมคะ" คนย้อนหันไปถามโรเวนนัยน์ตาสีน้ำตาลแกมเทามีประกายวาบ

"อย่างที่เธอคิด"โรเวนพูด

เรียกให้ห้องฮือฮา